Wanneer een van je kinderen een beperking heeft waar veel zorg naar uitgaat, kun je je als ouder schuldig voelen ten opzichte van de andere kinderen.

donderdag 04 februari 2021 16:09

Vandaag een mooi artikel hierover in Trouw. Een stukje herkenning ook, al hebben we er nu allen onze weg er in gevonden. En verkeren wij in de situatie dat we er vooral van kunnen genieten zoals het nu gaat. En hebben we nooit zorgen gekend over de fysieke gezondheid.

Als het vroeger heel pittig kon zijn, hadden we gelukkig een warm netwerk om ons heen, zodat we weleens iets zonder het kind deden wat veel aandacht nodig had. En eerlijk, wat ging het dan gemakkelijk allemaal. Ik vond het altijd wel lastig om dit aan te geven. Want hoe kan het je teveel worden als moeder, dit kind had er toch ook niet om gevraagd?
In het algemeen vond en vind ik dat het onze andere kinderen ook goed heeft gedaan. Het besef dat niet bij iedereen alles ‘vanzelf’ gaat. En ons geval ging het dan om pleegzorg dus ook dat je de plek van je wieg niet kunt kiezen, ze hadden het al jong door. Tijdens 10-minuten gesprekken op de basisschool hoorden we ook regelmatig terug dat ze oog hadden voor kinderen die dingen moeilijk vonden.
Toch wezen anderen ons erop (en nog) dat het best een klus was voor de oudste twee.
En in ‘het heetst van de strijd’ lang geleden, vroeg men ons regelmatig, gevraagd en ongevraagd, ook hoe lang we hier nog mee door gingen. Want in geval van pleegzorg kun je aangeven aan het einde van je draagkracht te zijn toch? Natuurlijk was dat uit pure bezorgdheid. Ja, dan kon ik mezelf schuldig voelen. Maar al snel vond ik wat ik nu nog steeds vind; het leven is niet maakbaar. De huidige tijd is er het bewijs van. En ook, het is zo als het is. We hebben mogen ondervinden dat we het niet alleen hoefden te doen. In de breedste zin van het woord. En tegenwoordig kan ik anderen ook mee laten genieten van zijn kijk op het leven. En daar leer ik ook van, geen zorgen voor morgen bijvoorbeeld. Hoe heerlijk is dat.

Artikel lezen in Trouw >

« Terug