Het emmertje loopt een keer over…

dinsdag 17 november 2020 16:13

Het bekende voorbeeld gebruik ik vaker om een kind uit te leggen wat er zou kunnen gebeuren wanneer je niet kunt vertellen of laten zien hoe je je voelt.

Emoties (uiten), een onderwerp waar ik vaak mee te maken krijg wanneer een kind hier komt. Klein, groot; leeftijd heeft hier niets mee te maken. Wanneer kinderen het niet aankunnen of kunnen uiten wat ze voelen, kunnen ze gedrag gaan vertonen waardoor ouders bij mij aan de bel trekken. Denk hierbij aan de grenzen (spanning) opzoeken, zonder medische oorzaak steeds niet naar school willen ivm buikpijn oid, om ‘niets’ boos / gefrustreerd raken. Om ‘iedere kleinigheid’ in huilen uitbarsten. Niet in slaap kunnen komen, zich niet kunnen concentreren, etc etc. Regelmatig blijkt dit een onderliggende oorzaak te hebben. Ik heb geen toverstokje waarmee ik 1x zwaai en hop …. kinderen gaan zich direct uiten. Toch lijkt het soms wel zo bij sommige kinderen. De wetenschap dat ze hier álles mogen zeggen, maakt dat ze soms, nog maar net over de drempel, meteen heel veel ‘eruit gooien’. Dit kan me nog steeds verrassen ondanks m’n ervaring inmiddels. Anderen zijn heel gesloten. Daar zal eerst gewerkt dienen te worden aan het vertrouwen en tools ingezet om hen te helpen zich te kunnen uiten. De mensen om me heen begrijpen vaak niet dat ik dit werk zo fijn vind. Hoe zielig tenslotte die narigheid van die kinderen. En ja, ook ik word regelmatig geraakt door wat een kind deelt maar het zou raar zijn als me dat niets deed toch? Toch geniet ik zó van de veerkracht van een kind. Eenmaal het ‘emmertje geleegd’ kunnen ze vaak zelf de oplossing aandragen om te voorkomen dat hun emmertje weer overvol zal raken. Ondanks ‘hun lot’. Want een kind z’n situatie is zoals het is, ook ik kan daar niets aan veranderen. Al kan ik ouders tot op zekere hoogte soms helpen dingen te veranderen. Twee voorbeelden van kinderen die hun emmertje hier leegden blijven op m’n netvlies staan. De ene was een kindje in de onderbouw van de basisschool. Het kwam de eerste drie keer steeds met hangende schoudertjes en koppie naar beneden binnen sloffen aan de hand van een ouder. En steeds bij vertrek huppelde en sprong het met het koppie weer omhoog aan de arm van de ouder naar buiten. Het andere kind zat al einde van de middelbare school. Deze kwam binnen en direct kwamen de tranen. Het hele uur heeft het voluit gehuild, de doos met tissues was leeg aan het einde. Aan het einde kwam er een diepe zucht, rug werd gerecht, kin ging omhoog en het stapte stevig de buitenwereld weer in. Beiden zichtbaar ontlast en opgelucht, hoe mooi is dat!

« Terug