Hechting, veilige hechting bij kinderen....

maandag 03 augustus 2020 13:02

Zelf opgegroeid in een liefdevol en stabiel gezinsleven, kwam ik als begin twintiger voor het eerst in aanraking met kinderen die geen, voor mij vanzelfsprekende, veilige basis hadden gehad. Hun veilige hechting had niet op gang kunnen komen, wat mede tot uiting kwam in hun zorgelijk gedrag.

Ik weet nu nog dat ik dat een heftige ontdekking vond, beschermd als ik was geweest als kind.

Een aantal jaar later gingen mijn doorgaans betere helft en ik het mooie avontuur van adoptie aan. Tijdens deze procedure kwam het onderwerp hechting wederom voorbij in mijn (ons) leven. Al voor ik moeder werd, verdiepte ik me hier verder in. Vastbesloten om er alles aan te doen wat in mijn mogelijkheid lag, ons kindje in de gelegenheid te stellen zich veilig te kunnen hechten. Want inmiddels had ik door (werk)ervaring ondervonden wat een onveilige hechting voor gevolgen heeft voor de ontwikkeling van een kind.

Een aantal jaren later besloten we het pleegzorg-avontuur aan te gaan. En daarmee werden we van dichtbij ‘ervaringsdeskundigen’ op gebied van hechtingsstoornis en wat dit met een kind doet. Inmiddels weet ik dat dit niet alleen iets met het kind doet maar ook met zijn of haar hele omgeving.

En ondanks dat of juist daarom heb ik een zwak voor kinderen die dit is overkomen. Ze hebben de plek van hun wieg immers niet uit zelf kunnen kiezen....

Voor kinderen met een hechtingsstoornis kan het lastig zijn diepgaand contact aan te gaan. Ze hebben tenslotte al ondervonden dat dit je heel erg kan schaden. Oppervlakkig contact lijkt vaak een stuk makkelijker te gaan. Onze jongste met wie het op dit gebied nu heel goed gaat, kon ik in z’n jonge jaren aan iedereen meegeven. Hij ‘verkocht’ zichzelf waar hij en ik bij stonden en was ook om te stelen als blakende baby en peuter met z’n mooie tintje en dito krullen. Zie plaatjes uit de oude doos. Zijn pittige (beschadigde) gedrag hield hij daarbij ‘vakkundig’ verborgen.

En ooit bij een reünie waarbij ons huis vol was met jonge gezinnen, was er ook een pleeggezin aanwezig. Zij hadden op dat moment een kind in basisschoolleeftijd in huis die vanwege haar beschadigde hechting meer nodig had dan alleen dit pleeggezin. Ze wist dan ook dat ze tijdelijk in dit gezin was en heeft de hele reünie vanaf het begin letterlijk aan me geplakt gezeten. Daarbij hield ze voortdurend een pleidooi dat ze echt bij ons kon komen wonen en hoe leuk we het zouden hebben wanneer dat zo was.

Ik was er nog dagen van slag van, hoe schrijnend. Nu, jaren later, bezoeken pleegkinderen en hun pleegouders ook regelmatig mijn praktijk. De herkenning kan hierbij al helpend zijn.

Waarom dit verhaal over hechting? De leeftijd van kinderen en jongeren die in m’n praktijk komen, varieert van basisschool tot jong-volwassen. Veel van hen hebben met scheiden te maken. Zij beseffen / ondervinden op die leeftijd natuurlijk de gevolgen van scheiden in hun leven.

Hoé klein ook, baby’s en peuters hebben dat besef óók! Ze hebben er alleen nog geen woorden voor. Vaak wordt gedacht dat, omdat ze nog zo klein zijn, ze niets mee krijgen van een scheiding. Maar juist in deze leeftijd, kan het nadelige gevolgen hebben voor een veilige hechting.

En dáárom denk ik graag met ouders mee wat voor hun baby of peuter en henzelf het beste zal zijn. Neem altijd vrijblijvend contact op! 

« Terug